Het laatste verslag van deze reis. Weinig bijzonders te melden.
Vanmorgen afscheid genomen van Dominic en Sarah, onze hosts van de afgelopen dagen. Mooie locatie, centraal gelegen van al het openbaar vervoer. Kortom, in 1 woord: PERFECT!
Om 03:25 lokale tijd (23:25 Maastricht tijd) vliegen we terug. Zaterdagmiddag zijn we om 13:00 (lokale tijd) we weer terug.
Vandaag ons laatste uitje, de Golden Gate Bridge.
Een schitterend (letterlijk en figuurlijk), architectonisch hoogstandje over de San Francisco Bay. Vanaf de brug heb je een mooi uitzicht over de directe omgeving van San Francisco. We zien Alcatraz, de stad zelf en de omgeving van de Bay nu vanaf een heel ander gezichtspunt.
Wat is het toch een mooie stad!
We worden daarnaast getrakteerd op overvliegende straaljagers, vandaag is het oefendag voor de Fleet Week die vanaf Zaterdag zal starten.
Ze vliegen relatief laag over de brug en Kyan vind elk vliegtuig dat overkomt schitterend (maar toch ook wel erg lawaaierig). Yara is het er niet helemaal mee eens een moppert flink vanuit de kinderwagen.
’s middags brengen we door met het opnieuw inpakken van onze koffers met alle souvenirs. Vreemd genoeg nemen we meer mee dan waarmee we gekomen zijn, maar veranderen de kilo’s in de koffers niet echt…..
Vanavond vroeg naar bed, morgen vliegen we weer naar huis.
Alcatraz, the prison you are sent when you don’t behave in another prison.
De tickets voor deze voormalig militaire gevangenis, federale gevangenis en door indianen geclaimed land hadden we al voor vertrek gereserveerd en dat was maar goed ook.
Bij aankomst was het ontzettend druk, veel toeristen, veel personeel en veel beveiliging! Raar maar waar, maar men beschouwd Alcatraz als een mogelijk doelwit voor “terroristische” aanvallen.
Na op ons gemak in de wachtrij te hebben gestaan zijn we uiteindelijk aan boort gegaan van het schip dat ons over de San Francisco Bay naar Alcatraz zal brengen.
Bij Alcatraz aangekomen worden we hartelijk ontvangen door de maître d’Alcatraz. Met wat gegrap en geouwehoer verteld hij de regels m.b.t. ons bezoek aan Alcatraz. Daarna worden we ‘vrijgelaten’ en mogen we het eiland zelf verder gaan onderzoeken.
Wat direct opvalt is de geschiedenis van het Alcatraz, de ‘graffiti’ van de Natives achtergelaten tijdens hun protest voor erkenning. De gaten in de grond van granaatinslagen na een mislukte ontsnappingspoging.
We wandelen op ons gemak richting het cellencomplex om daar met behulp van een audio tour (in het Nederlands :)) meer te leren over de geschiedenis van Alcatraz.
Dankzij de audio tour krijg je veel meer ins en outs dan wanneer je dit zonder de tour zou doen. Nadeel is wel dat veel toeristen als zombies door het complex wandelen en geen oog meer hebben voor hun omgeving 🙂
45 minuten later is de audio tour voorbij en lopen we terug naar de dock of the bay zodat we de boot terug kunnen nemen naar Pier 33.
Daar aangekomen gaan we zee-leeuwen kijken op Pier 39, een erg gezellige trekpleister met allerlei winkeltjes, restaurantjes en straatartiesten. Kortom een erg gezellig plek om een paar uurtjes rond te hangen.
Als laatste activiteit op onze agenda staat de trip naar Lombard Street, de meeste steile weg in de wereld (31% stijging). Niet bang voor een uitdaging besluiten we de weg vanaf het laagste punt op te lopen richting het beroemde deel van deze straat. Het stuk met daarin de meeste mochten op de kortste afstand. Een prachtig uitzicht is wat we krijgen, zowel voor als achter ons kijken we uit over deze prachtige stad.
Op de terugweg naar de Muni, gaan we lekker eten bij een Italiaan Fishermans Warf.
Morgen de Golden Gate Bridge!
’s ochtends (05/10) leveren we onze camper in en krijgen we zonder extra onvoorziene kosten de borg terug en rijden we met de taxi naar San Francisco. Onze locatie is voor de komende 4 dagen via AirBnB geboekt (wat een uitkomst!).
We verblijven in het Edwardiaanse huis van Dominic en Sarah Chan, gelegen in Mission District (263 Lexington street), het huis van Dom en Sarah: https://www.airbnb.nl/users/show/27964266
Een ideale uitvalsbasis om alle bezienswaardigheden van San Francisco te bekijken.
We komen vroeg aan waardoor we, na het afgeven van onze bagage, onze eerste stappen kunnen zetten in de wereld van San Francisco. Met de BART (Bay Area Rapid Transport) staan we 10 minuten later in het centrum van San Francisco (Market Steet & Powell Street).
We wandelen richting Union Square en China town en komen via het Financial District terug naar Market & Powell. Daar willen de dames nog even winkelen in een groot winkelcentrum en we sluiten de avond af met een lekker hapje eten op het foodcourt.
Morgen gaan we naar Golden Gate Parc.
Waarschijnlijk het kortste reisverslag van allemaal…. Waarom? Rijden, rijden, rijden in een wagentje….
De rit naar San Francisco zou voornamelijk 2 dagen rijden inhouden. Van LA, via een deel van de kustweg naar San Francisco. Onderweg hebben we nog een lekker duik genomen in de Pacific Ocean, waarna we ‘besmeurd’ met olie weer teruglopen naar de camper.
Na ons ontdaan te hebben van de olie rijden we verder naar onze camping. Daar aangekomen, lekker douchen, eten en naar bed.
Morgen de rit naar Anthony Chabot National Parc, de laatste zaken opruimen en morgen de camper inleveren.
Helaas…. ook de trein reeds ’s nachts toeterend voorbij. Met als gevolg dat we allemaal een relatief slechte nacht hebben gehad.
We besloten daarom om onze spullen te pakken en richting een andere camping te vertrekken, 100 mijl van ons vandaan, maar wel rustiger en op openbaar-vervoer-afstand van veel bezienswaardigheden.
Een van de nadelen van LA is, is dat het qua reisafstand in beperkte dagen niet te doen is. Van onze camping naar Venice Beach zou ons met het openbaar vervoer bijna 2 uur kosten. Met als gevolg dat je andere zaken niet of nauwelijks nog kon bekijken.
We kiezen er dan ook voor om Hollywood te gaan bekijken en de walk-of-fame te bewonderen. Met de metro trekken we erop uit.
Aangekomen op Hollywood Blvd verwacht je overladen te worden door glitter en glamour, helaas is niets minder waar. De eerste stappen zijn glamour, maar elke volgende stap wordt ‘slechter’. De sterren vallen uit elkaar, de zwervers liggen overal op straat, echt jammer!
We maken onze ‘verplichte’ foto van het Hollywood sign, lunchen nog even en gaan dan weer terug richting de camping.
Morgen vertrekken we via de kustweg naar onze eindbestemming; San Francisco.
We vertrekken redelijk op tijd vanuit Lake Havasu, de planning is om rond 15:00 aan te komen op de camping zodat we nog lekker kunnen chillen in het zwembad en in de speeltuin.
Aangekomen op de camping besluiten we voor 2 nachten te boeken met een mogelijke verlenging van nog een nacht. Dit laatste is vooral afhankelijk of LA ons kan bekoren.
De camping ligt prachtig in de natuur, heeft een groot zwembad met hot-tub, en het station ligt maar 10 mile van de camping. Bovendien is het erg rustig, waarschijnlijk vanwege het moment in het seizoen. Het is hier tenslotte al bijna winter…..
We bouwen ons kampement voor de komende dagen op en horen in de verte de trein al toeterend aankomen. Even later zien we de trein ook aankomen, op minder dan 80 meter van onze camper….
“Ai, och het zal de enige trein zijn die hier langskomt” is onze gedachte en we besluiten om de rijtijden van de trein op te zoeken. Snel komen we tot de conclusie dat er tot 23:00 minimaal 1 trein per uur voorbij komt en dat de eerste trein om 04:18 weer voorbij de camping rijdt.
Gelukkig merken we dat de treinen vanaf 20:00 minder gaan toeteren, waarschijnlijk zal de eerste trein niet toeteren.
Tijd voor het bed….. Hopelijk met een lange, treinvrije nacht…..
Vandaag hebben we weer een rij-dag. De rit naar LA is te lang om deze in 1x te maken, dus rijden we vanuit Williams naar Lake Havasu (ongeveer 300 mijl van LA).
Voordat we aan onze lange rit beginnen, besluiten we om het stadje Williams, gelegen aan de Route 66, te bekijken.
Het stadje ademt vooral toerisme en heeft nog wel wat van de ambiance van de Historic Route 66. We lopen een aantal winkeltjes binnen en zien vooral meer van hetzelfde. Jaren 50 memorabilia, Indian Art en veel Route 66 verwijzingen. Uiteraard kopen we wat souvenirs en maken wat foto’s van dit typische Route 66 stadje.
We stippelen onze route verder uit en besluiten om vanaf Kingman de historische Route 66 te volgen richting Oatman een oud mijnstadje waar men naar goud groef. De rest van de route rijden we over de Interstate 40.
Over de I40 kun je snel klaar zijn, een lange rechte weg, met nauwelijks bochten en dodelijk saai. De Route 66 is echter alles behalve saai; een smalle weg, krappe bochtjes en schitterende uitzichten over de omgeving. In 1 woord: GE-WEL-DIG! Gelijk een nieuw item voor onze bucket-list, de route 66 rijden van Oost naar West.
In Oatmen aangekomen schrikken we ons kapot van de commercialisering van het stadje. Overal (grote) reclame borden, neon-verlichting en totaal niet de romantische sfeer van een oud mijnstadje. Jammer, we besluiten daarom ook om niet uit te stappen en door te rijden richting Lake Havasu.
In het dorpje merken we wel dat er veel ezels op de weg zijn. Niet zozeer in de vorm van medeweggebruikers, maar echte ezels! Ze acteren overigens wel als figuurlijke ezels in het verkeer: zwalken van links naar rechts over de weg, stoppen zonder aanleiding, wijken uit zonder richting aan te geven….
In Lake Havasu aangekomen parkeren we camper op een mooie plek met uitzicht op het meer en genieten van de zonsondergang.
Morgen rijden we door naar LA, we hebben een mooie camping in de buurt van een treinstation op het oog. Ideaal om van daaruit de stad te gaan verkennen.
Voordat we naar de Grand Canyon trekken, gaan we eerste Horseshoe Bend bewonderen. Dit is een 270 graden bocht in de Colorado river. De locatie is alleen te bereiken via een zogenaamde dirt-road. Heel strikt genomen mogen we met onze camper geen dirt-roads op, dit zou ten koste kunnen gaan van de lak.
We besluiten om dit toch te doen en dan ter plekke wel te zien hoe ‘goed’ de dirt-road eruit ziet. De dirt-road is een afslag tussen marker 544 en 545 aan de Highway 89, dus het is opletten geblazen dat we de afslag niet missen. Turend naar de markers zien we in de verte auto’s geparkeerd staan, daar moeten we zijn flitst het door ons heen.
Aangekomen parkeren we de auto ‘gewoon’ langs de snelweg en lopen het stukje over de dirt-road naar het begin van de wandelroute naar Horseshoe Bend. 2.4 km loop trail, easy does it en het zal vast niet al te druk zijn……
De wandeling ansich is niet al te zwaar, een flinke daling over mul zand, maar druk dat het is, DRUK!
Het lijkt wel of er een bus met Chinezen, Japanners en Koreanen is open getrokken, oh wacht, er stonden een aantal bussen op de parkeerplaats. We wisten dus op voorhand al dat het druk zou zijn.
Het krioelt er letterlijk van de mensen. Bij de Horse Shoe aangekomen zien we dat menselijk levensgevaarlijke toeren uithalen om maar een geweldige foto te kunnen maken. De Horse Shoe bend ligt ongeveer 100m lager in een uitgesleten ravijn. Mensen gaan op het randje van de ravijn staan om een ‘selfie’ te kunnen maken.
Ach ja, we slaan het gaande en maken onze eigen mooie foto’s en wandelen op ons gemak weer terug naar de camper.
Richting de Grand Canyon it is!
Onderweg stoppen we een aantal keer op wat uitzichtpunten om de Grand Canyon in al zijn grootsheid te aanschouwen. En groots is het, het is een mooi stuk natuur en we zijn vooral onder de indruk van de diepte, breedte en de hoogte. Maar Bryce Canyon vinden we toch mooier.
Het plan is om in Grand Canyon Village iets te eten en dan door te rijden naar onze camping in Williams (aan de Route 66).
In Grand Canyon Village aangekomen merken we al snel dat het heel druk is en dat we onze camper een eind buiten de Village moeten parkeren, onze conclusie is dan ook al snel dat we door rijden naar onze camping en daar lekker ons eigen prakkie gaan koken.
’s Avonds genieten we nog van de volledige maansverduistering en krijgt Kyan zijn eerste les in astronomie; Pappa legt hem uit hoe het kan dat de maan eerst wel zichtbaar was en nu niet meer. En dat alles met een flesje, doekje en bekertje.
Get your kick’s from Route 66, dat is ons motto voor morgen. Dan rijden we naar Lake Havasu via de Route 66.
Na ons late avontuur staan we de volgende morgen vol energie te trappelen om richting Bryce te vertrekken.
Onze camping ligt aan de rand van het National Parc, dus we nemen de Shuttle het park in en laten ons rondrijden langs de diverse hoogte punten.
Veel mensen hadden ons op voorhand al gewaarschuwd dat we behoorlijk onder de indruk zouden zijn van Bryce en dat het lastig was om dit National Parc te kunnen overtreffen.
We bezichtigen Bryce Point en Inspiration Point en lopen een stuk van de Rim trail die beide points met elkaar verbindt.
Via de informatieborden begrijpen we dat The Hoodies volgens de Navajo Legende slechte mensen waren die door de Legend People zijn omgetoverd tot rotspartijen. En ja, als je goed kijkt zie je inderdaad in diverse rotspartijen menselijke trekjes.
Daarna vinden we het wel goed geweest en vertrekken we naar Page, onze tussenstop naar de Grand Canyon, maar daarover morgen meer.